آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا ؟
بی وفا، بی وفا حالا که من افتاده ام از پا چرا ؟

نوشدارویی و بعد از مرگ سهراب آمدی
سنگدل این زودتر می خواستی حالا چرا ؟

عمر ما ار مهلت امروز و فردای تو نیست
من که یک امروز مهمان توام فردا چرا ؟

نازنینا ما به ناز تو جوانی داده ایم
دیگر اکنون با جوانان نازکن با ما چرا ؟

وه که با این عمر های کوته بی اعتبار
این همه غافل شدن از چون منی شیدا چرا ؟

آسمان چون جمع مشتاقان ، پریشان می کند
درشگفتم من نمی پاشد ز هم دنیا چرا ؟

شهریارا بی حبیب خود نمی کردی سفر
راه عشق است این یکی بی مونس و تنها چرا ؟

بی مونس و تنها چرا ؟
تنها چرا ؟ حالا چرا

رهروان كوي جانان سرخوش‌اند

عاشقان در وصل و هجران سرخوش‌اند

جان عاشق، سر به فرمان مي‌رود

سر به فرمان سوي جانان مي‌رود

راه كوي مي‌فروشان بسته نيست

در به روي باده‌نوشان بسته نيست

باده ما ساغر ما عشق ماست

مستي ما در سر ما عشق ماست

دل ز جام عشق  او شد مي پرست

مست مست از عشق او شد مست مست

ما به سوي روشنايي مي‌رويم

سوي آن عشق خدايي مي‌رويم

دوستان! ما آشناي اين رهيم

مي‌رويم از اين جدايي وارهيم

نور عشق پاك او در جان ما

مرهم اين جان سرگردان ما

من از نهایت شب حرف می زنم

من از نهایت تاریکی حرف می زنم

و از نهایت شب حرف می زنم

اگر به خانه من آمدی ای مهربان چراغ بیاور

ویک دریچه که از آن

به ازدحام کوچه خوشبخت بنگرم

من، بر اين ابري كه اين سان سوگوار

اشك بارد زار زار

دل نمي‌سوزانم اي ياران، كه فردا بي‌گمان

در پي اين گريه مي‌خندد بهار.

ارغوان مي‌رقصد، از شوق گل‌افشاني

نسترن مي‌تابد و باغ است نوراني

بيد، سرسبز و چمن، شاداب، مرغان مست مست

گريه كن! اي ابر پربار زمستاني

گريه كن زين بيشتر، تا باغ را فردا بخنداني!

گفته بودند از پس هر گريه آخر خنده‌اي‌ست

اين سخن بيهوده نيست

زندگي مجموعه‌اي از اشك و لبخند است

خنده شيرين فروردين

بازتاب گريه پربار اسفند است.

اي زمستان! اي بهار

بشنويد از اين دل تا جاودان اميدوار:

گريه امروز ما هم،  ارغوان خنده مي‌آرد به بار

منبع : وبلاگ حریم

می دويد و خنــــده هاش نور بود
غصــــــه را بلـــــــــــد نبـــــــود
غصــــــه از بهشـــــت دور بــود
می دويد و بوی رفتنش عجيب بود
رد پايش از شکوفه های سيب بود

می دويد و ناگهان
دامنش به ابرها گرفت و ليز خورد
از کــــــنار خانه خدا چکــــــــــــيد
قطــــره قطــــره روی خاک مــرد
هيچکـــــــس ولـــــــــی نگفت
آن فرشته ای که می دويد کــــو!

جای او چقدر خالی است
آی ای خدا ؛ تو لا اقل بگو.

" عرفان نظر آهاری "

ذهن ما زندان است

ما در آن زندانی

قفل آن را بشکن

در آن را بگشاي

و برون آي ازین دخمه ظلمانی

باید مهر تازه ای جستن

باید راه دیگری رفتن

شاید رنگ دیگری دیدن !

کی  شعر  تر  انگیزد  خاطر که حزین باشد

یک  نکته از این معنی گفتیم و همین باشد

از  لعل  تو  گر  یابم  انگشتری  زنهار

صد ملک سلیمانم در زیر نگین باشد

غمناک  نباید  بود از طعن حسود ای دل

شاید که چو وابینی خیر تو در این باشد

هر  کو  نکند  فهمی  زین  کلک خیال انگیز

نقشش به حرام ار خود صورتگر چین باشد

جام می و خون دل هر یک به کسی دادند

در   دایره   قسمت   اوضاع   چنین   باشد

در  کار  گلاب  و  گل  حکم ازلی این بود

کاین شاهد بازاری وان پرده نشین باشد

آن نیست که حافظ را رندی بشد از خاطر

کاین سابقه پیشین  تا  روز  پسین باشد

عجب صبری خدا‎ ‎دارد! اگر من جای او بودم، همان يک لحظه اول، که ظلم ميديدم از اين ‏مخلوق بي‌وجدان، جهان را با همه زيبائی و زشتی، به روی يکدگر ويرانه می‌کردم.‏

عجب صبری خدا‎ ‎دارد! اگر من جای او بودم، که ميديدم يکی عريان و سوزان، ديگری پوشيده ‏از صد جامه‎ ‎رنگین، زمين و آسمان را واژگون می‌کردم.‏

عجب صبری خدا دارد! اگر من جای او‎ ‎بودم، که در همسايه صدها گرسنه، چند بزمی گرم عيش ‏و نوش ميديدم، نخستين نعره‎ ‎مستانه را خاموش آندم بر لب پيمانه می‌کردم.‏

عجب صبری خدا دارد! اگر من جای‎ ‎او بودم، نه طاعت می پذيرفتم، نه گوش از بهر استغفار ‏اين بيدادگرها تيز کرده، پاره‏‎ ‎پاره از کف زاهد نمايان تسبيح، صد دانه می کردم.‏

عجب صبری خدا دارد! اگر من‎ ‎جای او بودم، برای خاطر تنها يکی مجنون صحراگرد بی ‏سامان، هزاران ليلی ناز آفرين‎ ‎را کو به کو آواره و ديوانه می کردم.‏

عجب صبری خدا دارد! اگر من جای او بودم، بگرد شمع نورانی، دل عشاق، سرگردان سراپای ‏وجود بی‌وفا، معشوق را پروانه مي‌کردم، که ميديدم مشوش عارف و آهی ز برق فتنه اين علم ‏عالم سوز دم‌کش بجز انديشه‎ ‎عشق و وفا معدوم هر فکری در اين دريای پر افسانه می کردم.‏

عجب صبری خدا‎ ‎دارد! اگر من جای او بودم، به عرش کبريايی، با همه صبر خدائی، تا که ‏ميديدم عزيز‎ ‎نابجائی ناز، برگی ناروا گرديده، خواهی می فروشد گردش اين چرخ را وارونه بی ‏صبرانه‎ ‎می کردم.‏

عجب صبری خدا دارد!
چرا من جای او باشم؟!!
همين بهتر که او خود جای‎ ‎خود بنشيند و تاب ‏تماشای تمام زشتکاری های اين مخلوق را دارد. وگرنه من به جای او‎ ‎چه بودم یک نفس کی ‏عادلانه سازشی با جاهل و فرزانه می کردم.‏
‎
عجب صبری خدا‎ ‎دارد. عجب صبری خدا دارد

یکی  درد  و  یکی درمان پسندد
یکی وصل و یکی هجران پسندد
من از درمان ودرد و وصل وهجران
پسندم   آنچه  را  جانان  پسندد

چون زلف تو ام جانا در عین پریشانی
چون باد سحرگاهم در بی سر و سامانی

من خاکم و من گردم من اشکم و من دردم
تو مهری و تو نوری تو عشقی و تو جانی

خواهم که ترا در بر بنشانم و بنشینم
تا آتش جانم را بنشینی و بنشانی

ای شاهد افلاکی در مستی و در پاکی
من چشم ترا مانم تو اشک مرا مانی

در سینه سوزانم مستوری و مهجوری
در دیده بیدارم پیدایی و پنهانی

من زمزمه عودم تو زمزمه پردازی
من سلسله موجم تو سلسله جنبانی

از آتش سودایت دارم من و دارد دل
داغي که نمی بینی دردی که نمی دانی

دل با من و جان بی تو نسپاری و بسپارم
کام از تو و تاب از من نستانم و بستانی

ای چشم رهی سویت کو چشم رهی جویت ؟
روی از من سر گردان شاید که نگردانی

خوشا دردي! كه درمانش تو باشي

خوشا راهي! كه پايانش تو باشي

خوشا چشمي! كه   رخسار   تو بيند

سینه مالامال دردست ای دریغا مرهمی
دل ز تنهایی بجان آمد خدا را همدمی

باز این چه شورش است که در خلق عالم است
باز این چه نوحه و چه عزا و چه ماتم است

باز این چه رستخیز عظیم است کز زمین
بی نفخ صور خاسته تا عرش اعظم است

این صبح تیره باز دمید از کجا کزو
کار جهان و خلق جهان جمله درهم است

گویا طلوع می کند از مغرب آفتاب
کاشوب در تمامی ذرات عالم است

گر خوانمش قیامت دنیا بعید نیست
این رستخیز عام که نامش محرم است

در بارگاه قدس که جای ملال نیست
سرهای قدسیان همه بر زانوی غم است

جن و ملک بر آدمیان نوحه می کنند
گویا عزای اشرف اولاد آدم است

كاي‌ ظلالت‌ پشگان‌ فرزند پيغمبر منم‌

قرة‌ العين‌ بتول ‌ و زاده‌ حيدر منم‌

گوشوار عرش‌ يزدان‌ قوت‌ قلب‌ علي‌

آن‌ كه‌ دايم‌ بود در آغوش‌ پيغمبر منم‌

دين‌ منم‌، ايمان‌ منم‌، دنيا منم‌، عقبي‌منم‌

خویش را باور کن

هیچکس جز تو نخواهد آمد

هیچکس بر در این خانه نخواهد کوبید

شعله ی روشن این خانه تو باید باشی

هیچکس چون تو نخواهد تابید

چشمه ی جاری این دشت تو باید باشی

***
خدایا ! بیا پشت آن پنجره
که وا می شود رو به سوی دلم
بیا،پرده ها را کناری بزن
که نورت بتابد به روی دلم
***
خدایا! کمک کن به من
نردبانی بسازم
و با آن بیایم به شهر فرشته
همان شهر دوری که بر سردر آن
کسی اسم رمز شما را نوشته
***
خدایا! کمک کن
که پروانه شعر من جان بگیرد
کمی هم به فکر دلم باش
مبادا بمیرد
***
خدایا! دلم را
که هر شب نفس می کشد در هوایت
اگرچه شکسته
شبی می فرستم برایت

"عرفان نظر آهاری"

نمی دانم پس ازمرگم چه خواهدشد

نمی خواهم بدانم کوزه گر ازخاک اندامم چه

خواهدساخت

ولی بسیار مشتاقم ازخاک گلویم سوتکی سازد

گلویم سوتکی باشد به دست کودکی

گستاخ وبازی گوش و او یک ریز و پی در پی

دم گرم خویش را درگلویم سخت بفشارد و خواب

خفتگان را آشفته تر سازد

بدین سان بشکند دایم سکوت مرگبارم را

و خواب خفتگان خفته را آشفته سازد.

حرف كه مي‌زني

من از هراس طوفان

زل مي‌زنم به ميز

به زيرسيگاري

به خودكار

تا باد مرا نبرد به آسمان.

لبخند كه مي‌زني

من
ـ عين هالوها ـ

زل مي‌زنم به دست‌هات

به ساعت مچي طلايي‌ات

به آستين پيراهن ا‌ت

تا فرو نروم در زمين.

ديشب مادرم گفت تو از ديروز فرورفته‌اي

در كلمه‌اي انگار

در عین

در شين

در قاف

در نقطه‌ها

" مصطفی مستور "

الا     که    رحمت   آیتی ز رحمت علی  بود
همه   کتاب    انبیاء    حکایت   علی    بود
بهشت   و   هر   چه اندر اوعنایت علی  بود
اجل   نعمت    خدا     ولایت    علی      بود
در این ولا بگو نعم   که   هست   اعظم  نعم

دختر فكر  بكر  من ،  غنچه   لب   چه    واكند

از  نمكين    كلام  خود   حق   نمك   ادا   كند

طوطى طبع شوخ من گر كه شكر شكن شود

كام   زمانه   را   پر   از    شكر     جانفزا   كند

ساقی   به     نور   باده    بر افروز   جام    ما

مطرب  بگو    که   کار   جهان  شد به کام  ما

ما    در   پیاله    عکس    رخ    یار    دیده ایم

ای   بی خبر   ز   لذت    شرب   مدام       ما

هرگز   نمیرد  آن که دلش زنده شد به  عشق

ثبت    است   بر   جریده    عالم    دوام    ما

چندان  بود    کرشمه   و   ناز   سهی   قدان

کاید    به    جلوه    سرو   صنوبر    خرام   ما

ای     باد    اگر   به   گلشن   احباب   بگذری

زنهار     عرضه    ده    بر    جانان    پیام   ما

گو     نام    ما    ز    یاد   نیاری   ز   نام   ما

مستی به چشم شاهد دلبند ما خوش است

زان   رو    سپرده اند   به   مستی    زمام  ما

ترسم  که   صرفه ای     نبرد   روز   بازخواست

نان    حلال    شیخ    ز    آب      حرام      ما

حافظ  ز  دیده   دانه   اشکی   همی    فشان

باشد    که   مرغ   وصل    کند   قصد  دام   ما

دریای    اخضر      فلک     و     کشتی    هلال

هستند     غرق     نعمت   حاجی   قوام    ما

کـنون که می‌دمد از بوستان نسیم بهشت
مـن و شراب فرح بخش  و   یار حورسرشت

گدا   چرا    نزند    لاف   سـلـطـنـت   امروز
که خیمه سایه ابر است و بزمگه لب کشت

چمـن     حـکایت     اردیبهـشـت    می‌گوید
نه عاقل است که  نسیه  خرید و نقد بهشت

بـه می عمارت  دل  کن  که  این جهان خراب
بر آن سر است  که از خاک ما بسازد  خشت

وفا   مـجوی   ز   دشمـن   کـه   پرتوی  ندهد
چو   شمع   صومعه  افروزی  از  چراغ  کنشـت

مکـن  به  نامه  سیاهی  ملامت   من   مست
که آگه است  که تقدیر  بر  سرش  چه  نوشت

قدم     دریغ      مدار     از     جـنازه     حافـظ
که گر چه غرق  گناه  است  می‌رود  به  بهشت

لعل سیراب به خون تشنه لب یار من است
وز  پی  دیدن  او  دادن  جان  کار مـن اسـت
*

*

*

جز تو ای کشته بی سر که سراپا همه جانی

کیست  کز  دادن  جانی   بخرد  جان  جهانی

*

*

*

گر دسـت دهد خاک کـف پای نـگارم
بر  لوح  بـصر  خـط   غـباری  بـنـگارم

بر بوی کنار تو شدم غرق و امید اسـت
از موج سرشکم که  رساند  بـه  کـنارم

پروانـه  او   گر   رسدم   در   طـلـب   جان
چون شمع همان دم به دمی جان بسپارم

امروز مکـش  سر  ز  وفای  مـن  و  اندیش
زان شب که من از غم به دعا دست برآرم

زلـفین سیاه تو بـه دلداری عـشاق
دادند     قراری   و    بـبردند   قرارم

ای باد از آن باده نسیمی بـه مـن آور
کان بوی شفابخـش بود دفـع خـمارم

گر قلـب دلـم  را ننهد  دوسـت  عیاری
مـن نـقد روان در دمش از دیده شمارم

دامن مفشان از من خاکی که پس از من
زین   در   نـتواند  کـه   برد   باد   غـبارم

حافـظ لب لعلش چو مرا جان عزیز است
عمری بود آن لحظه که جان را به لب آرم

آنان   كه   طلبكار    خداييد    خداييد
بيرون ز شما نيست شماييد  شماييد

 
چيزي كه نكرديد گم از بهر چه  جوييد
واندر  طلب  گم   نشده   بهر   چراييد